Yalnız Kalmak

Paylaştıkça artar:

yalnız kalmakİnsan olduğumuzdan beri giderek yalnızlaşıyoruz. Giderek çevreden uzaklaşıyor ve içimize kapanıyoruz. Ötekilerden farklı olduğumuzu düşünmek hoşumuza gidiyor. Her şey bir yana, insan başka bir yana diyoruz. İnsanlar arasında da birey olarak aynısını yapıyoruz. Dışarıya kendimizi kapatıyoruz. Yalnız kalıyoruz. Ancak şu soru akla geliyor: her şeyin bir bütün olduğu evrende yalnız kalabilir miyiz? Yalnızlığın yöntemi nedir? Yalnızlığı anlamak için uğraşalım.

Bilim insanlarına göre her şey ilk başta küçük yoğun bir noktadan ibaretti. Evren dediğimiz şey çok dar bir alanda yoğunlaşmış enerjiydi. Daha sonra bu enerji yayılmaya ve farklılaşmaya başladı. Farklı parçacıklar ve elementler ortaya çıktı. Enerji kendini değiştiriyordu. Çok değil, biraz milyar yıl sonra, enerjinin alelade bir şekli olan “biz” ortaya çıktık. Daha önce de vardık, ama şu an onları saymıyoruz. Çünkü biz soylu insanoğluyuz. Her ne kadar vücudumuzun her parçası milyarlarca yılda yıldızların içinde oluştuysa da onlara “biz” demiyoruz. Dışarıdan bakınca akıl dışı bir davranış ama yapacak bir şey yok. Yalnız kalmak istiyoruz. Evrende yalnız biz varmışız gibi davranmak bizi teselli ediyor.

Doğal hayat içinde de yalnız biz varmışız gibi bir tutum içerisindeyiz. Canlı hayatını bencilce tüketip yaşamı yok ediyoruz. Yalnız olduğumuzu ve başka bir şeye ihtiyacımız olmadığını düşünüyoruz. Ne yazık ki bu tutum zamanla çoğalan bir yalnızlaşma hastalığına dönüşmüş durumda. İlk başta biz vardı, ama doğa ile birdik, farklılaştık. Zaman geçtikçe doğadan ayrıldık ve insan ayrı bir yer edindi. Sonra insan doğası diyebileceğimiz bütünün içinde “kendimizi” oluşturduk. Başlarda insan bizden olana işaret ediyordu. İnsanlar arasında fazla bir ayrım yoktu. Zamanla insan sözcüğü çok farklı hayatların simgesi oluverdi. “Birey” olmuştuk. Gittikçe artan bireyleşme bizi insan içerisinde ayrı bir doğaya götürüyordu. Nihayetinde bireyleşmenin hat safhasına ulaştık. Çağdaş zamanlarda daha da birey olamayacağımız konumlara geldik. Artık iletişim dahi kurmuyoruz. Başkasıyla konuşmadan, “tek başına” geçen günlerimiz var.

yalnız kalmakBireyleşmenin en büyük belirtisi yalnızlaşma hissidir. Birey, yalnız olduğunu hisseder. Böylelikle kendi dünyasını oluşturur. İnsanoğlunun zaman geçtikçe yalnızlaştığını görebiliriz. Bu kadar farklı ulus, din, görüş, kişilik yalnızlaşmanın ürünüdür. Kendini farklı hisseden insanlar diğerlerinden ayrılmakta ve kendi kurallarını oluşturmaktadır. Peki bunun sakıncası nedir? İlk olarak bütünü görmemizi engellediği söylenebilir. Diğer insanlarla konuşmamak, onları ötekileştirmek bizi temel yapımızdan uzaklaştırır. Hayat bağlarımıza zarar verir ve sonunda yok olmamıza neden olur. Neden yalnız olalım ki? Yaşamak bireyin yalnız halinde bile toplumsal bir eylemdir. Biz kendimizi yalnız sanırız, ama yediğimiz, içtiğimiz, soluduğumuz her şey farklı bir bizin parçasıdır.

Yalnız kalmak görmemizi engelledi. Diğerlerini hesaba katmayınca değer yargılarımız bireyden öteye gidemedi. Çağdaş dünya bir yalnızlık hatasının eseri oldu. Kendini ötekilerden farklı sanan insanlar diğerlerini insan olarak bile görmemeye başladı. Zaten kendi hırsları için doğayı tüketen benciller, insanları da tüketmeye başladılar. Dünya uzak bir ülkede ölümcül şartlarda çalışan insanların ürettiği elektronik aletlerle eğlenir hale geldi. Kendi içimize o kadar kapandık ki suya ve barışa muhtaç insanları görmezden gelip sadece pahalı oyuncakları görmeye başladık. O kadar yalnızmış gibi davranıyoruz ki kullandığımız eşyanın nereden geldiğini sorgulamıyoruz. Eşyanın “benim” olması dışında bir şey düşünmüyoruz. Kendi içimize kapandığımız için onu meydana getiren köleleri görmüyoruz. Bizi daha da yalnızlığa iten ve oyalamaktan başka hiçbir işlevi olmayan heveslerimiz için doğayı ve insanları ötekileştiriyoruz.

Giderek yalnızlaşıyoruz. İnsan olmak diğerleriyle irtibatı kesmek anlamına geldi. Kendimizi en yüce canlı saymamız bu yalnızlığın belirtisidir. Sanki yalnızca kendimizin yaşamaya ve mutlu olmaya hakkı varmış gibi davranıyoruz. Gelecek, duvarlar arasında başka herhangi bir canlıyla iletişim kurmayan insanlar getiriyor. Nasıl üretildiğinden, nasıl çalıştığından haberdar olmadığımız aletlerin önünde sanal hayatlar üreterek gerçeğini de yok ediyoruz. Çağımız insan ilişkilerinde başarısız bir nesil getiriyor. Sanal varlıkları kendilerinin önünde ve kendileriyle alakasız bireyler üretiyoruz. Başkalarını alt edip kendimizi avutmak için dünyayla bağları koparıyor ve sanal olana adım atıyoruz. Sanal dünya tam da yalnız insana göre bir yer haline geliyor. Ötekileri istediğimiz gibi görüyor ve en yüce varlık oluyoruz. Yalnızlığın ve yok olmanın son durağı büyük dünyanın içerisindeki küçük ekranlarımızdır. Yalnızlık kaçınılmaz bir hal almadan ekranlarımızı kapatıp birbirimizi yüzüne bakmalıyız.

Ayrıca Bakınız

6 Yorum

  1. Murat 1 Ağustos 2015
  2. Alper 10 Ağustos 2015
    • Doğuhan Murat Yücel 15 Ağustos 2015
      • ilknur 23 Ağustos 2015
        • Doğuhan Murat Yücel 24 Ağustos 2015
  3. ilknur 25 Ağustos 2015

Yorum Yapın