Hayatın Anlamı Hayatın Ben Tarafı- Bölüm 1

 

Hayatın Anlamı Hayatın Ben Tarafı Doğuhan Murat Yücel Kitap

Hayatın Anlamı Kitap Kapağı

http://www.dmy.info adresinde yayımlanan Hayatın Anlamı Hayatın Ben Tarafı adlı e kitabın 1. bölümüdür. 2. bölüm için 2. bölüm için: http://www.dmy.info/hayatin-anlami/     dmy.info/hayatin-anlami  Çeşitli formatlarda indirebilirsiniz.Bu yapıttaki tüm yazı ve görüşler hayal ürünüdür. Her şeyi adil kullanım çerçevesinde kaynak göstererek paylaşabilirsiniz.  Tüm iletileriniz için http://www.dmy.info adresini veya info@dmy.info e-posta adresini kullanabilirsiniz. E posta 2: dmyucel@gmail.com ©Doğuhan Murat Yücel  Eylül 2013- İstanbul- Türkiye

 

Önsöz

Yıllarca not aldım, defterler dolusu yazdım. Biriktirdim. Sonra bir gün,24.08.13, dışarıdaki bene yazmak geldi aklıma. Gecesinde düşündüm, sabahında yazmaya başladım. Dört gün yazdım. İki gün kaytararak yazdım. Bir gün hepten kaytardım. Sonra iki kere de okuyup düzelttim, küfürleri sildim. Sonra az oldu diye 10 sayfa daha yazdım.

Muhabbetler kod adıyla başladığım bu yazılar yumağını baştan sona severek oluşturdum. Yıllar boyunca aldığım notlar pek lazım olmadı. Sanki olması gerekenmişçesine döküldü yazılar. Kendim de okuyacağım bir uzun öykü- kısa roman-oyun- diyalog-felsefi makale-tarif yazdım. Bir talebe yanıt verdim. Hayat nedir, ne yapmak gerekir, neden yaşamak var gibi sorularla uğraşanlara ulaşmak istedim. Çünkü ben de bunları soruyor, cevap arıyordum. Belki dışarıdaki bene konuşursam, kendime konuşmaktan daha başarılı olurum dedim. Kendi kendime bulamadığım cevapları hep beraber bizle bulmak istedim. Bunun için de abartısız zamanlarımızdan, öğrenciliğimizden yola çıktım. Bu fakir ama mutlu yaşantıların sadeliğinde hayatı görmeye çalıştım. Cevap vermeye değil, soru sormaya çalıştım. Sorular sorup, tarihten örnekler verdik. Daha da sorduk. Anlamaya çalıştık. Sonunda hiçbir şey anlamamaya yaklaştık. Bunu biz yaptık. Büyük varlık aleminin insan grubundan bir ben, aracısıydı bu işin. Aracı biraz neşeli, biraz düşünceli, hayalci kısmıydı bizin. Hiçbir şeyi amaçlamadı. Yalnızca öylesine bir uğraş ve diğerlerinin uğraşına uğraş katabilmek eğlencesindeydi.

Kitabın içeriği sohbet ve felsefi komikliklerdir. Öykülerle desteklenmiş konuşmalar vardır. Çok yazmaya uğraştım ama o kadar şaka, o kadar öykü sıkıştırmama rağmen felsefe adına ekleyecek başka şey bulamadım. Filozofluğum bir yere kadardı. Felsefe kitabı olduğu sanılsın diye burayı ciddi yaptım. Kitabın dalgaları arasına da birçok ciddiyet ektim. Başları biraz dandik oldu. Ama giderek iyileşip sonunda vurucu oluyor. Hem ön yargılı ve alakasız okuyucuları savuruyor. İyi iş çıkardığıma inanıyorum. En azından diğer kitaplardan daha az zaman aldığı için buna “hayırlı kitap” diyorum.

Hayatın anlamı- Ben Tarafı nedir, ne alaka? Hayatın ve evrenin neden var olduğu sorusunu direkt cevaplamayı anlamsız buldum. Bir de böyle büyük bir cevabı hemen vereyim istemedim. Kendime sakladım. Eğlenceli bir şekilde size balık tutmayı öğreteyim dedim. Kendim balık tutmayı bilmiyorum ama uğraşsam tutarım. Hayatı bir bütün olarak düşündüm, insanlığı da. Tabi hayatı bir şeyin parçası olarak da düşündüm, insanlığın da parçaları var. Bunlarla ilgili nedenlerden kitabın adı ben tarafı. Daha da uzatmak gerekirse hayat nedir, nasıl yaşamalı gibi anlaşamadığımız sorularımız var. Problemin soruda değil bizde olduğunu söylemeliyim. Bu metinler de bunu anlatmak için var. Buradakiler insan yanılgısını betimleyen, bana cevap verirken insanlığa karşı görevimi de yerine getiren yazılardır. İnsanlığa, yok oluşa giden yolunda uyarılar yapmak ve mecburen çıkılan bu yolda yol bitmeden kendini bitirmenin sanıldığı gibi kazançlı bir iş olmadığını belirtmek amacındayım. Lütfen pes etmeden okuyun. Çok kısa zaten.

Diyaloglar birebir kendimle ve çevremdekilerle konuştuklarımdır. Öyküler insanı düşündürsün diye var. Diyalogları Ankara’nın tepelerinden birinde, zemin kattaki küçük evimizde öylece yürürken hazırlamışım. Hiç farkına varmamıştım. Meğerse o zamanlarmış yazdıklarım. Kendim sordum, kendime cevapladım. Bir ihtiyacı, herkesin mutlu olabileceği şekilde doldurmaya çalıştım. Zira “hayatın anlamı” gibi acı bir konuda ancak bu kadar neşeli ve okunabilir olunur.

1: Öğrenci İşleri

Ne söylesek boş. Akıl almaz, dile sığmaz: bizim bu dilde evren dediğimiz bir tepki hareketinin sonucu hepsi. Aslında bir suçu yok evrenin, o da diğerleri gibi bir bütünün parçası. Görmeyi bilene tabi. Ölenler bilir, biz dediğimiz bir bütüne parça ve parçaya bütündür. Evren parçasının daha biz olan köşelerinde, dünya dediğimiz yerde öğrenci milleti vardır. Bu milletin bazı üyeleri bu metinde yaşar.

Söz konusu öğrencilerin biri felsefe, biri edebiyat biri de her ikisini birden okuyor. Murat, Türk dili ve edebiyatı bölümüne, her öğrenci gibi isteyerek gelmişti. Çok puan aldı ama içinden bir ses puana bakmadan TMBK Fakültesi’ni yaz diyordu. Yazdı gördü ebesini. Galiba onu bu harekete sürükleyen düşleriydi. Yani insanın fikirleri vardır ya, ister istemez bunlara yönelik hareket eder. Ne düşünüyorsak oyuz ya hani, düşlere göre içeriden bir ses yükselir. Bir ses bağırır, “osur bir şey olmaz” Öyle işte. Bir şey olup olmayacağına inanmaya ve çevrenin bizi güdülemesine göre o ses şekillenir. İçinden gelen ses diye bir şey var abi, duymasını bilene. Duymak dediğimiz, ses dalgaları olmayabilir.

Nitekim Murat da, kuşak çatışmasının ya da kuşak katliamının ve çevresindeki kötülüklerin uzağında olmak istemişti. Hep dünyayı kurtarmak istemişti. Bunun için mevcut hayatının dışına çıkıp bir bakmak gerekti. Dışarıdan bakmadıkça hayatının anlamını göremezdi. İçindeki sesin demesiyle gurbete gitti. Bu yolda öteden beri arkadaşı Doğukan gazlıyordu onu. Şimdilerde beraber olmasalar da Doğukan arada uğruyor. Yılların arkadaşlığı öyle bir kalemde silinmiyor. Doğukan iyidir, milletine, devletine zeval vermeyen bir zattır. Ama sarmıyordu Murat’ı, velhasıl kelam ilişkileri nereye gidiyor diye bir muhasebeye giriştiler. Sonra uzaklaşmalar ve soğukluklar girdi araya.

Edebiyat seviyordu dedik mi? Öyküler, şiirler yazıyordu. Denemeler, makaleler de vardı tabi. O pek böyle tür ayrımı yapmazdı. Önemli olan “anlatı” derdi. “Metin” sözcüğünü pek sık kullanırdı. Hala da kullanıyor. Ölmedi yani. Yazdıkları, yaşadıkları ile kaldı bu dünyada. Edebiyatta dersleri iyi olunca felsefeye de ikinci bölüm olarak başlamıştı. Yalnız felsefe iki ucu pis değnek. İki felsefe yapalım desen adam bulamazsın. İş bulayım desen kimse filozof aramıyor. Kendi içinde bağımsız, dış işlerinde kimseyi takmayan ama dışarıya iş de yapmayan garip bir şey. Bir giren bir daha çıkamıyor. Çünkü girişi, çıkışı yok. Sürekli devam eden bir yol. Yazmaktaki dil gibi, düşünmekteki sır. Bir yaşam biçimi. Felsefeci hayatın her anında felsefecidir. Yani sorgular, anlamaya çalışır. Hayattaki olaylar zihindeki denklemin birer örnekleridirler.

Felsefede arkadaşı Yücel’i keşfetti. Yücel, iyi çocuktu ama Doğukan gibi çalışkan, düzen adamı değildi. Yine de öğrenci milletinin farklı üyeleriydiler. Görünüşleri çok benziyordu. Onları ayıran birkaç detay hariç, “öğrenci adamsın” tipine uyuyorlardı. Huy ve davranış olarak fark vardı. Ama çok değil. Birbirlerini etkiliyorlardı. Murat, Yücel etkisinde eserler veriyordu. Hem kendine benzetiyordu onu, yazılarını beğeniyordu. Başarı, bağışlanma ve zenginlik duygularını bırakıp Yücel’in de gazıyla sorulara adadı hayatını. Sorularla yattı, sorularla kalktı. Bazı günler evden hiç çıkmadı. Sürekli yürüdü. Günde 10 -12 saat soru sormayı denedi. Gerek Yücel, gerekse içindeki ses ona garip sorular sordurdu. Bu sorular genele ilişkin apriori mapriori şeylerdi.

Bunların yaşadığı ev fakülteye üç kilometre uzakta, şehrin merkezinde kotta bir daireydi. Yani yerin biraz altındaydı. Açık bir balkonu vardı. Ayda bir çuvalla çöp birikirdi. Balkon kapısını yerine çivilemişlerdi. Balkonun yokluğunu, çöplerin varlığını hiç hissetmediler. Ev 3 oda bir salondu, odaları küçük. Hem şehir merkezinde hem de fakülteye yakın olması çok iyiydi. Her zaman istedikleri şeye ulaşabiliyorlardı. Yan daire kapıcı lojmanıydı. O kapıcının oğlu ne çok ağlıyordu ah o çocuk. Neyse, üst kat işyeriydi. Telefon mafyası tipli adamlar girip çıkıyordu. Yol geçen Hanı’nın farklı bir konsept denenmiş haliydi. Öğrenci eviyle ilgili söylenecek başka bir şey yok, merkezi sistem işte, aidat 180 TL. Şofben gazı eve ait, o zaten genelde öyledir. Oturdukları semt nezihti ama son zamanlarda buralar bar ve pavyonların emperyalist amaçlarıyla inliyordu. Yani her yer batakhane olmuştu. Karşı tarafa otobüsle kızlar geliyordu.

Murat: Kalk la simit aldım. (şairleşerek)Kalk güzel prenses, sana fırtına topladım, hiçliği hasat ettim ve geldim, sen kimsin? Sen nesin? Asfalt kokuları eşliğinde yârim. Sana geldim tak tak! Kim o? Ben. Aç. Öğlen olur kalmazsın, akşam olur yatmazsın, sen ne biçim adamsın…

Yücel kalkmaz. Murat yanına sokulur. Bu, öğrenciler arasında kankalık alametidir. Ağız kokusundan nezaketen bahsedilmez. Ama kutsal gırgır amacıyla belirtilir.

Yücel: Ne kokuyorsun “canım biraderim”? Çay koydun mu?

Aradaki karı kocalı mizanseni geçersek kahvaltı sofrasını görürüz. Sofraya oturalım. Önümüzdeki diz boyundaki masa, bir buçuk metre genişliğinde ve yuvarlaktır. Masa çok neşeli zamanlar görmüştür. Çok muhabbetler dönmüştür masa etrafında. Muhabbetin güneşi gibidir. Bu masa etrafında gezer okey taşları ve bu masa etrafında yürür öğrenci işleri. Masa, hayatın acımasız tarafından nasibini alarak bütün o işin yükünü üstlenmiştir. Kimse de bu masa kahrımızı çekiyor dememiştir. Çünkü dünya kötülerin dünyası. Masa kimin umurunda? Tek yapıp ettikleri kendi varlıklarını dünyaya dayamak. Masayı cayır cayır yakan çaydanlık, altı tane simit, iki tane de eritme peynir, iki haftadır orada duran bir tiyatro bileti, bir de not almaya yarayan kullanılmış lise edebiyat defteri masanın şimdiki yükleriydi. Bu yine iyiydi, bu masa neler gördü neler. Bilek güreşleri, normal güreş, güreş benzeri yiyişme, masa üstüne çıkmaca, masa altına girmece, masaya dayanma, hava olsun diye yumruklama… Masanın hikayesi ayrı bir kitap gerektirir. Masayı geçelim, zira bu bir felsefe metnidir.

Geçmeseydik masayı anlatacaktık. O da şöyledir: Öğrenciler bu masayı “sıfır” diye almıştı. Aslında az kullanılmıştı. Bir adam, çapkınlık yaparım diye dizdiği ev eşyasını, daha ilk çapkınlığında dayak yiyip dine dönünce satmıştı. Dinde zorlama yoktur. Kimse zorlamadı çapkını, kendisi döndü. “Dayak cennetten çıkmadır” sözünü hatırladı. İki çocuğunu da dövmeye başladı. Tabi daha sonra çocukları dövmeyi bırakıp çapkınlığa yine başladı ama otel odalarını kullandı. Bazı oteller saatlik konaklamaya izin veriyordu. Böylesi hem güvenli hem de daha fantezili oluyordu. Adam bir gün otele ödeme yaparken çapkınlık eşyalarını hatırladı. Ucuza gitti diye düşündü. Sadece masa bile aldığım parayı eder dedi. Pişman oldu ama başka seçeneği yoktu. Şeyime mi sokacağım dedi. İkinci el eşya alanlar da çok acımasız. Öğrenciler bilir. Bir dolu eşyayı bin TL. ye alır, 100 TL. ye verirsiniz. Bizimkiler sonradan pişman oldu zaten. Birinci sınıftan eve çıkınca acemilik çekmişlerdi. Öğrencilerden alsalar öğrenci dayanışması olabilirdi. Neyse dediler, sadece masa bile bayağı para ederdi. Üstelik sıfırdı ve taşlı işlemeleri vardı.

Masayı yapan ustanın ataları eskiden Lidyalıymış. Şimdi Türkler. Aslen Egeli olup, zamanında Karadeniz’e göçürülmüş oradan da Ankara’ya iş bulma umuduyla gelmişler. Marangozluk atölyelerinde çalışa çalışa sonunda sanayi sitesinde bir mobilya atölyesi açıp ekmeklerini kazanıyorlar işte. Ustabaşı sıradan bir günde sıradan bir masa yapmaya başlamış. Yuvarlak yüzeyi makine marifetiyle kesmiş, ayakları zaten hazır bekliyor. Ayaklarla yüzeyi dört yandan birleştirip çırağına teslim etmiş. Çırağın da atalarının aynı yerden olduğuna inanılıyor. Bu sayede iş bulmuş çocuk, yoksa kim kime bu zamanda, hele de vasıfsız işçiysen, İş veriyor? Çırak da hazır alınan işlemeli yüzeyi(Çin’den gelen) ahşap iskelete makine marifetiyle tutturmuş. Usta da o sırada başka bir masayı hazırlayıp kenara koymuş ki, bunu da yap. Ama iyi adammış usta.

Anlattığımız gün, yani anlatılan, hani bahsettik ya başta, bunlar kalktı hani. Belirtili zamanlar, simitli zaman. O zamana dönersek: simitler bir yere kaçmıyordu. Gel de öğrencilere anlat. Simide katık yaptıkları eritme peyniri öyle bir tasarrufla yiyorlardı ki simit şaşırdı buna. Tabi peynir dilini bilmiyordu. Yani peyniri anlayamıyordu çünkü peynirin dünyası nasıl bunu bilmiyordu. Sadece yok oluşun yaklaştığını anlayarak, başka yerlerde simitler var mı diye düşündü. Acaba, dedi: peynirler simitten mi geliyor? Bu kadar büyük bir fırın ötesi uzay varken, yalnız olmamız garip değil mi? Simit bunları düşünürken erken ölümü tattı. Ölümü anlamadı. “Simitlik” uğruna yaşamayı seçti. Hayatı boyunca hep kendi halinde oldu. Kendisine davranılmasını istediği gibi davrandı. Ama genç ölümü anlaşılamadı. Kader dediler, yazgı Türkçesi, sahneden inen bir oyuncu gibi mağrur ve asildi. Oynadı rolünü ve gitti. Ona kalan bu esnadaki simitlikti. Bu boşluğu iyi değerlendirdi. Ruhu şad olsun.

Murat: Buranın simitleri hem ucuz hem de güzel, pekmezli simit de varmış.

Yücel: Al da yiyelim. Alırsın. Al onu al. (güler)

Murat: Sen de simitçiyi al.

Yücel: Sen fırını al.

Murat: Sen fırıncılar odasını.

Yücel: Sen babayı al.

Murat: Sülaleyi al

Yücel: Bütün dünyayı al.

Murat: Sen evreni al

Yücel: Öbür dünya

Murat: Hepsi sana

Yücel: Hepsi çarpı bin milyon

Murat: Hepsi üzeri sonsuz

Yücel: Sonsuz üzeri sonsuz üzeri sonsuz

Simitler yendi. Dökülen susamlar tane tane alındı. Susamları toplamak için emilen parmak giysiye silindi. Şimdi ne yapacaklardı? Hep birilerinin söylediklerini izleten, emperyalist amaçlara hizmet eden, hipnozcu televizyonu kaldırdıkları için sohbet yetenekleri gelişmişti. İkisi de Level 50 muhabbetti. Ama muhabbetle de vakit geçmiyor. Son kalan susamlar da yendikten sonra, Pes’e gidelim mi dedi Murat. Öbürü -la olum sınav haftası çalışalım bari dedi.

Murat: O zaman ilk çağ felsefesi notlarını tamamlayalım.

Yücel: Önde oturan kızdan aldık ya olum, onlar yeter.

Murat: Abi ne bileyim ya 3 senedir aynı soruları soruyor ama geçemiyoruz.

Yücel: Aynen, anlamadım gitti. Hep aynı cevaplar. Bence o hocanın iyi bir sevişmesi lazım.

Murat: (Ciddi gibi)Sen yaparsın kanki, bizi kurtar.

Yücel: Yok ya, yapamam.

Odasına giden Murat’ı takip eden Yücel odada biraz oradan buradan sohbet açtı. Sonra kendi odasına döndü. Bu sefer de Murat Odaya geldi. O da biraz küfür etti. İşte ne biçim adamsın falan dedi. Belli ki çalışmak istemiyorlardı. Yücel salona gitti çalışmak için. – Gelme olum, La yine kalacağız. Dedi.

Murat: Önemli olan öbür taraftaki sınav kanki

Şimdi ikisi de salondaydı. Murat, masanın üstündeki lise edebiyat defterinin isim yazılan yapıştırmasını görünce hala üzerinde diye şaşırdı. Çünkü boş zamanlarda ya böyle şeyler sökülürdü ya da geometrik teoremler üretilirdi. Bunu düşünürken 5 cm2. lik yapışkanı sol üst köşesinden tırnağıyla kaldırdı. Yapışkanın gövdeyi tabanda bıraktığını görerek yüzeyi bastırıp yeniden kaldırma harekatı yaptı. Bu sefer de parça parça geldi. En iyisi sağ alttan girmek dedi. Buradan köşeyi kaldırmaya çalıştığında köşeden içeri doğru derin bir çizgi halinde yırtıldı. Şimdi çirkin na-geometrik bir şekil vardı. Yaptığını beğenmedi. Yücel, şarkı söylüyordu. Murat onun popüler şarkısını şu an uydurmakta olduğu bir şarkıyla bozdu.

Murat: “Beni yad eler aldı, dılo dılo yaylalar, dılo dılo yaylalar, dlılololo lelelele yaylalar, yârim ellerde kaldı dılo dılo yaylalar, dılololo lelelele yaylalar…”

Kendisi halay çekmeye başlamıştı bile, arkadaşı da ona katıldı. Halay tüm hızıyla devam ederken Murat’ın aklına müthiş bir fikir geldi. Bunu kameraya çekmeliydiler. Böylelikle arkadaşlara ve kızlara gösterip çılgın gençlik olabileceklerdi. Halay çekildi. Hazır kamera çıkmışken ilkçağ felsefesi hocasının taklidi yapıldı. Sonra diğer hocalar geldi. Yücel çok iyi Oflu Hoca yapıyordu. Murat da bu güzel taklide Sokrates ve Platon’la ilgili bir doğaçlama ile cevap verdi. Kamera ütü masasının üstüne, kitapla sabitlenerek yerleştirildi.

Murat: (Eğilerek) Ooh, kimler gelmiş. Sokrates abim gelmiş. Platon abim gelmiş. Abim hoş geldiniz. Sefa getirdiniz. Ne iyi ettiniz de geldiniz. Kaynananız seviyor. Tam felsefe yapıyorduk.

Yücel: Ah, hoş gelmişsiniz abilerim.

Murat: Ne vereyim abime? … falan filan

Sonra son günlerin popüler internet fenomeni videolarını yeniden çektiler. Bu eğlenceler normale göre uzun sürdü. Uzun metraj bir saçmalık çıktı ortaya. Yücel saçmaladıklarının farkına vararak: -Abi ben çalışmaya gidiyorum. Lütfen gelme ya. Bak kalacağız diyorum. dedi.

Murat da bunun farkına vardı. Odasına giderken zaman geçmesi duygusu yaşadı, öğleden sonra gibi bir zaman olduğunun farkına vardı. Saatine baktı. Saat ikindi. 7’ye kadar çalışsam, saatte bir 10’ar dakika ara veririm. Sonra büyük ara veririm. Sonra uyuyana kadar çalışırım dedi. Bu çok güzel bir plandı. İçini bir umut kapladı. Bir sevinç meltemi esti yüreğine. Çalışacaktı. Kararlıydı. Belki sınavda kopya çekerim diye düşündü. Çalış çalış olmuyor, hoca kendi kaşınıyor diye kafiye yaptı. Zaten ben öğreneceğimi öğrendim, sürekli aynı sorular sadece geçilmeyi hak eder, dedi. Ama yakalanırsa rezil olmak vardı. Geleceğin büyük filozofu kopya çekti denilemezdi. Zaten kopya çekecek bir şey yoktu. Üç senedir hep aynı sorular. Az telefondan müzik dinleyeyim gaza gelip başlarım dedi. Sonra müzikle çalışayım daha iyi dedi. Direkt önceki yıllarda çıkmış soruların cevaplarını ezberlemeye koyuldu. Müzikle iyi gitmiyor diye düşünürken müzik kesildi, mesaj sesi geldi. İçine dersten mecburiyetle uzaklaşmanın verdiği hoşnutluk girdi.

Yücel 1 saat çalışsam kazançlıyım dedi. Realist akıma bağlıydı. Nitekim önce özet not çıkarmaya başladı. Yedi bilgeden başladı. Thales, Anaksimenes derken Aristoteles mi Platon’un öğrencisi yoksa tam tersi mi diye düşünmeye başladı. Kağıda bakmadı, aklımdan çözerim dedi. Sokrates kimin nesi diye de düşünmeden edemedi. Sonra Platon’un diyaloglarını hatırladı. Sokrates’in ölümünü anlatıyordu. Aristo’yu bir yere koyamadı. Kağıtlara baktı, Platon ortadaymış dedi. Bunu bir hatırlama formülüyle bağlamalıydı. Platon, ortada don dedi. Plato ortadadır, çevresinde dağlar vardır. Sonra lisedeki felsefe öğretmenini hatırladı. İyi adamdı. Kendini çok övüyordu ama iyi anlatıyordu. Gözü tavana kaydı. Tavan bembeyaz diye düşündü. Bizim memleketteki evin tavanı dümdüz burası benek benek dedi. Acaba nedeni neydi? İçine hava kaçmış dedi, ya da belki bilerek yapılmıştır. Sonuçta dünya yuvarlak. Evren ve pi sayısı gibi şeyler vardı. Her şey yuvarlak diye düşündü. Atom da yuvarlak, atomcular aklına geldi. Onların notunu da çıkarmak gerekiyordu. Geri not çıkarmaya koyuldu.

Tak tak! Odanın kapısı çaldı. Yücel, belki tepki vermezsem gider diye düşündü. Tepki vermese de Murat girdi ve elindeki kaleme vurdu.- Mesaj geldi, Doğukan geliyormuş. Dedi. Doğukan’la Yücel pek geçinemezdi. Dışarıdan zıt görünürlerdi ama bir araya gelince de pek düşmanlık etmezlerdi. Birbirlerini zıt sansalar da dışarıdaki birçok farklılığa göre kardeş sayılırlardı. İş garibanlığa ve öğrenci alışkanlıklarına geldi mi, bütün zıtlıklar yok olur, tek vücut halinde dünyaya öğrencilik yaparlardı. dmy.info/hayatin-anlami

Yücel: La oğlum ben o çocuğu hiç sevmiyorum.

Murat: Akşama sizde olurum dedi. İyi çocuk nesi var?

Yücel: İyi çocuk da yani işte.

Murat: Olsun, iyi çocuktur, sohbet ederiz.

Yücel: Niye geliyormuş?

Murat: Her zamanki gibi, bizi düzene sokmak, namaza götürmek içindir. Çocuk bizim iyiliğimizi istiyor. Onun açısından bak. Ona kızmak yerine teşekkür etmeliyiz.

Yücel: Farklılıklara saygı göstermeli. Ben onun istemediği şeyleri yapmıyorum. O da bana uygun davranmalı.

Murat: Neyse, felsefe yapma.

Zaten narin olan çalışma hevesleri bir beklentiyle ortadan yok oldu. Şimdi biri gelecek, ayrıca akşama ne kaldı, 2-3 saat sonra akşam. Yemekte enerji depolar çalışırız. Hem biraz stres atalım. Sınavlar başlıyor son şansımız. Diye teselli bularak salona geçtiler.

Salon bütün odaların toplamına eşit, mutfak en küçük odanın 7/4’ü, giriş ayakkabılarla dolu ve camın önünde top oynayan çocuklar çok sinir bozucu ise a musluğundan b istasyonuna şu sorular sorulur: Hayat boş mu, hayat saçma mı? Çok sıkıldık. Ne yapalım? Sıkıntıdan salonu incelemek gerekirse: Camın önünde iki tane otomobil vardır. Tekerleri bel hizasında olan otomobiller şehir halkının ev yaşamına ortak olmasını biraz engeller. Pencerelerden birini açıp perdeyi çekmezseniz sohbet edecek yeni arkadaşlar bulurdunuz. Zaten salonun iki yanı pencere, iki yanı da duvarlarla çevrilidir. Odanın bir kısmı yer altında olmasına rağmen, güneşlikler hiç açılmamasına daha rağmen, aydınlık olurdu. Odada iki çekyat, bir normal masa, bir ütü masası, bir çalışma masası, bir sandalye, eski parkeleri boydan boya örten bir halı uyumsuzluk içinde geçinip gidiyordu. Uyumsuzluğun uyumu yaşanıyordu. Öğrenci evi dediğin böyle olmalıydı. Bildiğiniz öğrenci evinde, ikisi iki çekyat üzerinde, delilik ve dahilik eşiğinde, kafiyeler tam yerinde.

Yücel: Senin şu yarışmalar ne oldu?

Murat: Hiç, saçmalık.

Yücel: Her şey saçmalık. Hayat saçma olduğu için insan da saçmalamış. İnsanlığın saçmalaması hayat diye bir şeyin var olmasının saçmalığından bence.

Murat: Yine başladın.

Yücel: (gülerek) Tamam tamam, senin öykülerin bir şeye benzemiyor, ondan bir cevap alamıyorsun.

Murat: Seninkiler çok mu iyi “canım biraderim”?

Yücel: Ben iyi demiyorum ki ben yazıyorum diyorum. Sen millete beğendirmeye çalışıyorsun.

Murat: İnsanlık faydalanmasın mı yani?

Yücel: Amacın insanlık mı yani?

Murat: Önce kendim sonra insanlık. Eğlenceli bir hayat sürmeye çalışıyorum. Başkalarını mutlu etmek de iyi bir mutluluktur. Unutma ki hepimiz birbirimize bağlıyız. Aslında bizi mutlu ediyorum.

Yücel: Tamam felsefe yapma. Yazıların insanlık tarihiyle ilgili olması neden?

Murat: Çünkü insan en az kendini biliyor. Dışarıdan bakmadığı için göremiyor. Geçmişinin geleceği gösterdiğini fark edemiyor. İnsanlara fark ettirmek amaç.

Yücel: Ben de insanın kendini sorgulamasını amaçlayan yazılar yazıyorum.

Murat: İnsanları hem eğlendirip hem de eğlendirmeye teşvik edebiliriz. İnsanları bu sefil sömürü düzeninden vazgeçip, herkesin mutlu olabileceği bir hayat sürmeye teşvik edebiliriz.

Yücel: Bunun için de insanlığa kendini anlatıyoruz.

Murat: (Odasından bilgisayarını getirir) Son yazdıklarımı görmedin. Her şeyin başına döndüm. Sonu görebilmek için başlangıca gittim. Tekrar başladım. İnsanlık oldum bir açıdan. Felsefenin Allahını yaptım.( Klasörleri karıştırıp bir dosya açar) Evrenin ilk zamanıyla ilgili öyküm var abi. Bak şimdi. Yıl 1 milyar civarı, evrenin merkezine yakın bir yer. Merkezden solda bir sarmal kol var. Kolun uçlarında böyle güzel manzaralı bir sistem. Bu sistemde parlak bir yıldızın çevresinde dönen gezegenlerden biri arkasındakine şaka olsun diye parmak atıyor. Tabi ikisi kütle çekimiyle kaynaşıyorlar. Bu ilişkiden üçüncü bir gezegen meydana geliyor. Meydana gelirken bu sırada açığa çıkan enerjiler birbirlerine konu hakkında espriler, şakalar yapıyor. Dedikodular almış başını gidiyor. Tabi enerji işine bakar, gezegenmiş formmuş dinlemez. Neyse efendim, sistemin yıldızı bakıyor ki gezegenler çekim gücünü etkileyici hareketlerde bulunuyor, veriyor ayarı. Salıyor nükleer reaksiyonu, sistem cayır cayır. Tabi varlığını korumak istiyor.

Yücel: Oğlum ne anlatıyorsun ya?

Murat: Bir dakika kesme, devamı güzel.

Yücel: Oğlum ne felsefesi ya. Bunları anlatırsan seni felsefeden atarlar. Sofistlerden beter olursun vallahi. Az ciddi ol. Kafa karıştırıcı şeyler söyle. Anlaşılmaz olursan, “biz anlıyoruz ayağı” na büyük adam sanılırsın.

Murat: Yok be abi, benim öyle bir hevesim yok. Kişiliği yüceltmeyi yanlış buluyorum. Tek yaptığım bana verilen bu hayatı eğlenceli kılmak.

Yücel: Eğlenceli kılma, anlamlı kıl. Herkes komik olabilir ama herkes anlamlı olamaz.

Murat: Anlam dediğin nedir ki? Anlamlı bir şey söyle.

Yücel: Biliyorsun ne olduğunu, anlamlı bir anlamlı tanımı olmayabilir ama bizim bildiğimiz bazı şeyler vardır. Bizim dışımızda, bizden bağımsızdır. Ancak bunlar “anlam” sahibidir. Tabi felsefi anlam. Yoksa endoplazmik retikulum nedir biliriz. Gündelik hayattakiler bize göre anlamlardır. Ne kadar “bizse” o kadar anlamlıdır.

Murat: Yani sen ya bizde bulunmayan dış gerçeği istiyorsun ya da daha biz olan anlamları.

Yücel: Evet, şimdi bana dair ya da benden bağımsız sözün varsa söyle, ya da sus.

Murat: Peki. Daha sen olana yaklaşalım.(Sayfaları karıştırır) İlk insanlar nasıl?

Yücel: Fena değil. Ama ne biliyorsun ki ilk insanlar hakkında? Bilim adamları bile çok az şey biliyor.

Murat: Onları bilmek için görmek gerekmez. Bizim şu yaptıklarımızın daha fakircesi işte. Ne değişti ki sence? Hep bir yaşamda kalma sevdası değil mi? Farklı ne yapabiliriz? Bize verilen aradaki birkaç güzel anı.

Yücel: Evet, yakın tarihe, uzak tarihe bir bakınca sadece oyalanma şekillerimiz değişti galiba.

Murat: Aynen öyle. İlk insanlar dedik de, her şeyin olduğu gibi bunun da tanımında uzlaşılamamış. Zaten insan neyin üzerinde uzlaşmış ki? Hangi aşamadaki canlıya insan diyeceğiz? Bu bir problem. Milyarlarca yıldır devam eden bir oluşum süreci var. Bir açıdan tek hücreliler de insandır. Ama günümüzdeki insanın dille ortaya çıktığı güzel bir varsayımdır. Sistematik bir iletişim sistemi kurmak belki de en belirgin özelliğimizdi. Alet yapmak veya sosyal olmak diğer canlılarda da var, biz birbirimize bağlıyız. Birbirimizi anlamaya çalışıyoruz. İnsanlar konuşa konuşa…

Yücel: Geç bunları sadede gel.

Murat: Sadet yani, öz varsayımdır. Kurulu bir binayı birbirine kenetleyen çimento gibidir. Gerçek mesela , diğer insana ait her şey gibi bir varsayımdır. Yani öncemizden bugüne mirasa ve gelecekteki hedeflere uygun olana gerçek deriz. Mevcut koşullara uyum sağlayamayanlara, çakma gerçekliğimizi kabullenemeyenlere de deli deriz. İnsan çevresindeki gerçekleri görmemek için delirir. Farklı bir dünyaya adım atar. Delilik ve dahilik bu yüzden benzerdir. İkisi de mevcut gerçeği sorgular, alternatif gerçeğe göz kırpar. Deli iyi biridir ama, çevresini kötü görmemek için delirmiştir. Nietzche mesela, gerçeklerden delirdi adam. Bizim varsayımlarımızdan. Ömrü boyunca gerçeği görmeye uğraştı, hayatını verdiği bu kutsal amaç sonucunda insanın saçmalıklarını gördü. Her şey kendimize yaptıklarımızdı. Mesela güzellik, bizden olan güzeldir. Bizden olan bizde olan olabileceği gibi ihtiyaç duyduğumuz da olabilir. Bize yönelik olan güzeldir. Zaman çok önemli, varsayımdır. Dışarıdaki kuşların gençliği ve yaşlılığıyla ne kadar ilgileniyorsun? Onlarca yıldır kuşlar orada işte. Hep aynı kuşlar. Kaç yaşında ne önemi var? Kendimizi bir şey sanmak, yaşlanmak, ölmek gibi icatlarımız var. Sen kimsin de ölüyorsun? İyi de güzel gibi kabule dayalıdır. İyi ya da kötü milyarlarca yılda kabul ettiklerimizdir. İnsan kendini çok iyi kandırmıştır. Hatta insan tanımına kendine yalan söyleyebilme yeteneği eklenmelidir. Kendini kandırıp doğada üstün olduğunu sanan, güç kullanımında aşmış tek varlık.

Yücel: Felsefe yapma, sadede gel dedik…..

http:www.dmy.info adresinde yayımlanan Hayatın Anlamı Hayatın Ben Tarafı adlı e kitabın 1. bölümüdür. 2. bölüm için: http://www.dmy.info/hayatin-anlami/ dmy.info/hayatin-anlami

Yorum Yapın